Waldstadt

So gegensätzlich die Begriffe Wald und Stadt zunächst erscheinen mögen, lassen sich zwischen beiden Lebensräumen zahlreiche Parallelen ziehen. Ein naturhafter, meist jedoch kultivierter Organismus steht einem künstlichen Organismus mit natürlichen Anteilen gegenüber — beide sind komplexe, belebte Systeme mit symbiotischen und parasitären Strukturen, die durch Austausch, Bewegung und Verdichtung zum fortwährenden Wachstum des Ganzen beitragen.

Nach dem Prinzip des Wachstums eines Waldes oder einer Stadt sollen zwei Bilder auf den Wänden des Foyers entstehen: abstrakte Wandmalereien mit thematischem Bezug, deren technische und prozesshafte Ausführung zugleich eine spezifische Ordnung erzeugt.

Geplant und umgesetzt wurden zwei Malereien aus feinen Pinselstrichen, die in kontinuierlichem Duktus über die Wand geführt sind. Je nachdem, an welcher Stelle der Pinsel ansetzt, verdichtet sich die Farbe; zum Ende des Strichs hin läuft sie aus und wird zunehmend transparent.

Das eigentliche Konzept der Malerei liegt in ihrem Entstehungsprozess. Die Arbeiten sollen nicht akribisch nach einer visualisierten Vorlage ausgeführt werden. Vielmehr sollen sie sich aus dem Prozess selbst heraus frei entfalten können — nur so bleibt die Dynamik des Wachstums innerhalb der Pinselstruktur spürbar.

Aus der Nähe offenbaren sich die feinen Details der Malerei; in der Fernwirkung hingegen verschmilzt alles zu einer scheinbar lebendigen Oberfläche. So ergänzt die Arbeit die Strenge der Architektur und ihrer Materialien um eine spielerische, organische Komponente.

– Anna Gawronski mit SEPIA Professionals

Por más opuestos que puedan parecer inicialmente los conceptos de bosque y ciudad, es posible reconocer numerosos paralelismos entre ambos espacios vitales. Un organismo natural —aunque en la mayoría de los casos cultivado— se contrapone a un organismo artificial con componentes naturales: ambos son sistemas complejos y vivos, con estructuras simbióticas y parasitarias que, mediante el intercambio, el movimiento y la densificación, contribuyen al crecimiento continuo del conjunto.

Siguiendo el principio de crecimiento de un bosque o de una ciudad, se proyectaron dos imágenes para las paredes del vestíbulo: pinturas murales abstractas con una referencia temática, cuya ejecución técnica y procesual genera al mismo tiempo un orden específico.

Se planificaron y realizaron dos pinturas compuestas por finas pinceladas continuas que recorren la pared en un gesto fluido e ininterrumpido. Dependiendo del punto en el que el pincel entra en contacto con la superficie, el color se densifica; hacia el final de la pincelada, en cambio, se desvanece y se vuelve cada vez más transparente.

El concepto mismo de la pintura reside en su proceso de creación. Las obras no debían ejecutarse minuciosamente a partir de un modelo previamente visualizado. Más bien, debían poder desarrollarse libremente desde el propio proceso; solo así la dinámica del crecimiento permanece perceptible dentro de la estructura de las pinceladas.

De cerca se revelan los delicados detalles de la pintura; desde la distancia, en cambio, todo se funde en una superficie aparentemente viva. De este modo, la obra complementa la severidad de la arquitectura y de sus materiales con un componente lúdico y orgánico.

— Anna Gawronski con SEPIA Professionals

Choć pojęcia lasu i miasta mogą początkowo wydawać się przeciwstawne, między obiema przestrzeniami życia można dostrzec liczne podobieństwa. Naturalny — choć najczęściej kultywowany — organizm zostaje zestawiony ze sztucznym organizmem zawierającym elementy natury; oba są złożonymi, żywymi systemami o strukturach symbiotycznych i pasożytniczych, które poprzez wymianę, ruch i zagęszczenie przyczyniają się do nieustannego wzrostu całości.

Zgodnie z zasadą wzrostu lasu lub miasta na ścianach foyer miały powstać dwa obrazy: abstrakcyjne malowidła ścienne o tematycznym odniesieniu, których techniczne i procesualne wykonanie wytwarza jednocześnie specyficzny porządek.

Zaplanowano i zrealizowano dwa malowidła złożone z delikatnych pociągnięć pędzla, prowadzonych po ścianie w ciągłym, płynnym rytmie. W zależności od miejsca, w którym pędzel dotyka powierzchni, kolor ulega zagęszczeniu; ku końcowi pociągnięcia stopniowo zanika i staje się coraz bardziej transparentny.

Istota koncepcji malarskiej tkwi w samym procesie powstawania obrazu. Prace nie miały być wykonywane z drobiazgową dokładnością według wcześniej zwizualizowanego projektu. Przeciwnie — miały swobodnie rozwijać się z samego procesu; tylko w ten sposób dynamika wzrostu pozostaje wyczuwalna w strukturze pociągnięć pędzla.

Z bliska ujawniają się subtelne detale malarstwa; z dystansu natomiast wszystko stapia się w pozornie żywą powierzchnię. W ten sposób praca uzupełnia surowość architektury i jej materiałów o element organiczny i pełen gry.

— Anna Gawronski wraz z SEPIA Professionals